Ick bün Karl - de Kööm is all, un ick ok!

Ick renn dörch all de Stuben,
as weer de Düvel hier,
un dorbi do ick Godes,
seggt de Vernunft in mi.

De Dokter seggt: „Keen Kööm mehr,
dat maakt Se wedder froh!“
Mien Lever juchzt vör Freuden,
mien Seel, de seggt: „Woso?“

Ick freet nu Schokoladen,
un Torten achteran,
de Kööm, de is verboden,
nu mutt de Zucker ran.

Mien Buuk, de ward al runder,
mien Büx, de geiht nich to,
mien Lever seggt: „Een Wunner!“
Mien Waag, de seggt: „Oho!“

Op eenmaal rüük ick Kööm nu,
ick flitz op mien Balkon,
de ole Kerl dor ünnen,
de süppt - wat för een Hohn!

Ick beug mi wiet na ünnen,
rutsch af - nu is’t sowiet!
Un as ick an em vörbiflieg,
griep ick sien Glas noch mit!

Nu ligg ick in’t Krankenhuus,
de Dokter kiekt mi an:
„Se harrn dorbi ok starven kunnt!“
Ick segg: „Dat mag woll gahn.“

„Un hebbt Se nix dorut lehrt?“
„Doch, Dokter, dat is kloor:
Bi'n Fallen mutt man beter drinken

sünst geiht de Kööm verlorn!“

©Sigrun Al-Badri/ 2026

Bild: mit Hilfe von KI erstellt