Ik bün ganz mall, mien Kopp löppt quer,
ik weet nich mehr, wat ik noch kann.
Mien Hart, dat will noch jümmers mehr,
un du alleen büst schuld doran.
Ik loop verkehrt un weet nich wo,
ofschoon ik jede Straat hier kenn.
De Lüüd, de kiekt un grient dor so,
wenn ik meist in mien Naber renn.
Ach Henry, wat hest du bloots daan?
Ik bün nich mehr de, de ik weer.
Ik will nu bloots noch mit di gaan,
un jeden Dag leev ik di mehr.
Ik weer nich licht to kriegen, stur,
för Leev harr ik keen Tiet un Sinn.
Mien Hart weer dicht as Dör un Schuur,
doch du keemst mit dien Slötel rin.
Wi springt in Pütten, ik mit di,
un warrt bet op de Büx ganz natt.
So veel Spaaß harr ik würklich nie,
vun Blödsinn warr ik nümmer satt.
Ach Henry, wat hest du bloots daan?
Ik bün nich mehr de, de ik weer.
Ik will nu bloots noch mit di gaan,
un jeden Dag leev ik di mehr.
Ik harr nich dacht, dat so wat geiht,
mien Welt steiht reinweg op de Kopp.
Doch wat dor deep in’t Hart nu steiht:
Ik heff di leev – un höör nich op.
©Sigrun Al-Badri/ 2026
Bild mit Hilfe von KI erstellt