Rudi hett noch allerhand vör

De Rudi warrt wach un stellt fest:
Dat Leven gifft em noch den Rest.
He köökt sik Koffie, düchtig stark,
un höllt sik sülven för autark.

He plant un rekent Dag för Dag,
un denkt, dat allens kamen mag.
He rekent fast, wat kamen schall,
dat Leven rekent anners all.

He spoort sien Geld un höllt dat fast,
för later, wenn dat beter passt.
Doch wat he hüüt na morgen schufft,
is morgen faken all verpufft.

He fraagt sik: „Woso löppt dat so?“
De Heven swiggt – as jümmers, jo.
He söcht na Sinn, he söcht na Raad –
doch't Leven geiht sien egen Padd.

He maakt sik Pläön noch Johr för Johr:
Gesundheit, Glück – is doch man kloor.
Bloots eene Saak, de passt em nich:
Dat Öllerwarrn – dat bruukt he nich.

Dat Leven höört den Rudi an,
so good as Leven hören kann.
Dat nickt em fründlich to un still –
un maakt doch wedder, wat dat will.

So löppt dat wedder, Dag för Dag,
mal as he will, mal as dat mag.
Un Rudi söcht na Teel un Sinn –
un markt nich: He steekt middenin.

He kiekt torüch op all de Tiet,
op gode Daag un mennig Striet.
He söcht so lang na Sinn un Raad,

un markt: Dat Leven weer de Daad.

An'n Enn, dor hett he wat verstahn:
Dat Leven kann ok anners gahn.
He fraagt nich mehr: „Woso? Woför?“
un nimmt dat, as dat kümmt, nu vör.

He kiekt noch eenmaal achteran,
un grient: „Ik heff mien Deel nu daan.“

Denn sett he op sien'n olen Hoot –
un seggt: „För't Enn is noch keen Noot.“

©Sigrun Al-Badri/ 2026